Główne wnioski – tempo ewolucji biologicznej cz. II

0

Krzywizna wykresów oparta jedynie na kilku punktach nie daje wystarczających podstaw do dokładniejszej analizy. Jest jednak pewne, że redukcja człowieczeństwa o dalsze 10% trwałaby kilka milionów lat, a o następne 5% jeszcze o wiele dłużej, gdyż krzywa staje się coraz bardziej pozioma. Nie będzie więc chyba błędem przyjąć szacunkową rzędu 20 milionów lat ogółem. Procent człowieczeństwa wynosiłby wówczas 35, czyli mniej więcej odpowiadałoby to przeciętnej wartości wskaźników (ii – 35, 12 = 41, I4 = 32) wykazanej na tabeli II dla prymitywnej małpy człekokształtnej Proconsul, która żyła prawdopodobnie 20-30 milionów lat temu, w okresie mio- cenu.

Aż bierze pokusa, aby ekstrapolować wykresy wstecz, w kierunku przeciwnym niż wskazują strzałki, i przekonać się, czy przebiegałyby one bardzo blisko wartości dotyczących Proconsul ajricanus, oznaczonych na osi rzędnych. Wartości te wykazane są dla porównania w lewym roku wykresu- Nie oznacza to, że człowiek pochodzi od tej prymitywnej małpy człekokształtnej z miocenu, oznacza jednak, że nie jest to wykluczone .

Trzeci główny wniosek dotyczy krzywych wykresu. Wartość dla tempa ewolucji, uzyskana – tak jak to przedstawiliśmy powyżej – z założenia, że wykresy są prostymi liniami wznoszącymi się w górę do 100 (wartość na osi rzędnych dla współczesnego człowieka), jest oczywiście jedynie dlatego usprawiedliwiona, że wszystkie cztery wykresy są mniej więcej równoległe. Uzyskana wartość 1% na 10 000 lat dziwnie odpowiada wartości jednostki proponowanej przez profesora J. B. S. Haldane’a (patrz notka na s. 278) do mierzenia tempa ewolucji: jednostka ta, obdarzona przez niego mianem „darwin’’, określa tempo ewolucji, w jakim dana cecha charakterystyczna, będąca podmiotem pomiarów, zmienia się o 0,001 na 1000 lat, czyli o 1% w ciągu 10 000 lat, co wydaje się zgodne z wartościami zmian zachodzących w rozwoju człowieka. Mówiąc inaczej, wszystkie linie łączące punkty X z M na wykresach przedstawionych na rys. 53 mają pochyłość 1 darwina. Aby umotywować to stwierdzenie i obliczenia wynikłe z tych wykresów, musimy przyjąć pewne powiązania między przodkami Pithecanthropus erectus i współczesnego człowieka. Warunek ten znacznie łatwiej jest spełnić w przypadku szkieletów z bardzo zamierzchłych czasów, gdzie istnieje większa możliwość napotkania rozbieżnych form przy różnym tempie ewolucji. Weiden- reich przyjął to założenie przy obliczaniu tempa ewolucji człowieka na podstawie czaszek Pithecanthropus pekinensis (zwanego wówczas Sinanthropus pekinensis) i współczesnego człowieka. Uzyskał on wartość 0,62 darwina dla wskaźnika długość czaszki/wysokość czaszki i oszacował, że małpolud pekiński żył 500 000 lat temu. Liczba ta uważana jest obecnie za zbyt wygórowaną, a Pithecanthropus pekinensis (z narzędziami typu klaktońskiego, w powiązaniu z fauną ciepłego okresu międzylodowcowego) jest umiejscowiony w okresie niewiele wcześniejszym niż 300 000 lat temu.

Przyjmując to jako wartość maksymalną i posługując się pomiarami Weidenreicha, tempo ewolucji po przeliczeniu wyniesie 1,03 darwina w stosunku do wartości minimalnej. Jest to liczba bardzo bliska wartości 1,0 darwina, uzyskanej z rys. 53. Tempo takie jest niezwykle gwałtowne w porównaniu z tempem właściwym dla większości gatunków zwierząt, żyjących na Ziemi przez okres znacznie dłuższy niż milion lat, w ciągu których trwał rozwój człowieka. Haldane, na przykład, przeprowadzał pomiary porównawcze wzrostu długości zębów dwóch wygasłych prymitywnych koni Mesohippus i Hyracotherium. Obliczył on ich tempo rozwojowe na 0,036 darwina, przyjmując, że okres czasu wynosił 16 milionów lat. Obliczenia Haldane’a (a również Weidenreicha) oparte były na założeniu, że wymiary, a zatem i wartości wskaźnika, różnią się wykładnikami potęgi przy wartościach czasu, czyli że krzywa wykresów czasu brana jest pod uwagę. Przy wymierzaniu jakiegoś rozmiaru L Haldane zakładał, że L2 = Ljeat, gdzie L1 stanowi wartość początkową, L2 wartość końcową, a t okres czasu, w którym wartość L1 wzrasta do L2 a, stanowi więc tempo rozwojowe. Przypuśćmy, na przykład, że bierzemy liczby z tabeli II dotyczące pojemności czaszki współczesnego człowieka (1480 cm3) i Pithecanthropus pekinensis (1075 cm3, według Weidenreicha) oraz okres czasu 300 000 lat. Uzyskujemy wówczas: 1480 = 1075 ea 300 0:)0, co daje: « – ‚gŁittO-ioŁiore = darwina 3,105

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>