Implementacja podstawowych celów państwa

0

System umów umożliwił realizację kilku ważnych celów polityki edukacyjnej państwa:

W ciągu ostatnich lat gwałtownie wzrosła liczba studentów, a szkolnictwo wkroczyło w fazę masowego kształcenia. Nie ulega kwestii, że polityka kontraktowa umożliwiła instytucjom szkolnictwa wyższego wchłonięcie rosnącej liczby studentów, nie powodując kryzysu.

Podstawową kwestią, wokół której toczy się dyskusja poprzedzająca zawarcie umowy, jest przywrócenie warunków realizacji celu, jakim było umożliwienie wstępu na uczelnie wszystkim absolwentom szkół średnich chętnym do kontynuowania nauki.

Kontrakt określa także te aspekty polityki krajowej i regionalnej, z którymi koresponduje rozwój uczelni. Inny cel państwa, który można łatwiej osiągnąć dzięki kontraktom, stanowi większe „uza- wodnienie” i unowocześnienie metod oraz treści kształcenia, dające większe szanse lepszego dopasowania zdobytej wiedzy do przyszłych losów zawodowych absolwentów.

Poprzez umowy państwo stara się zachęcać uniwersytety do rozwoju nowatorskich metod pedgogicznych, zwłaszcza w zakresie procedur rekrutacji i selekcji, informowania i ukierunkowywania studentów, zmniejszania liczby porażek w studiowaniu, szczególnie w ramach pierwszego cyklu (poziomu) kształcenia.

Z kolei polityka dokumentacyjna, włączona w proces rozwoju uczelni oraz uwzględniona w projekcie uniwersytetu, otworzyła drogę do unowocześnienia bibliotek uczelnianych. W każdym przypadku umowa umożliwia włączenie – w sposób dostosowany do specyfiki danej instytucji – podstawowych elementów polityki państwa i zapewnienie jej efektywnej realizacji. Jest to wyraźne odejście od stosowanej w przeszłości polityki interwencji państwa, autorytatywnej i dogmatycznej, odbiegającej od realiów i potrzeb uniwersytetów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>