INDYWIDUALNY PROGRAM STUDIÓW CZ. II

0

Oprócz wymagań programowych, stanowiących podstawę do opracowania przez studenta danej specjalności indywidualnego programu studiów, określone są też wymagania, których spełnienie pozwala studentowi uzyskać tę specjalność jako „specjalność dodatkową”. Wymagania programowe dla specjalności dodatkowej są znacznie łagodniejsze niż dla specjalności podstawowej i obejmują głównie klasy tematyczne reprezentujące obszary wiedzy bezpośrednio związane z rozważaną specjalnością.

Wymagania programowe danej specjalności są określone dla każdego etapu studiów, przy czym zdefiniowane są one w sposób skumulowany, tzn. wymagania kolejnego etapu obejmują wszystkie wymagania etapu poprzedniego. Konieczność spełnienia etapowych wymagań programowych nie ogranicza oczywiście w żaden sposób możliwości realizacji części wymagań programowych specyficznych dla następnego etapu przed zakończeniem danego etapu studiów.

Sformułowanie wymagań programowych w powiązaniu z klasami tematycznymi powoduje, że znacznemu uproszczeniu ulegają decyzje podejmowane przez dziekana przy zmianie przez studenta specjalności, grupy specjalności czy też przyjmowaniu na odpowiedni etap studiów studenta zmieniającego wydział lub uczelnię. Wynika to stąd, że przy określaniu „różnic programowych” nie są porównywane programy poszczególnych przedmiotów, lecz jedynie łączny „dorobek” studenta w obszarach wiedzy reprezentowanych przez klasy tematyczne.

Oprócz wymagań programowych istotnym czynnikiem, który student musi brać pod uwagę przy opracowywaniu indywidualnego programu studiów, jest „bilans kosztów” dokonywany w sposób automatyczny w systemie komputerowym obsługującym proces dydaktyczny. Z chwilą przyjęcia na studia każdy student otrzymuje określoną liczbę umownych jednostek kosztu, którymi następnie „płaci” za udział w zajęciach. Nieodpłatne przydzielenie studentowi pewnej liczby jednostek kosztu przez wydział jest możliwe, ponieważ to minister, a następnie rektor, przyznając wydziałowi dotację na działalność dydaktyczną, płaci za jednostki kosztu przydzielone studentom. Znając „koszt odrabiania” poszczególnych przedmiotów wyrażony w umownych jednostkach, student może ocenić „koszt” opracowanego przez siebie programu studiów. W przypadku nadmiernie „rozrzutnego” programu lub nieuzyskania wymaganej liczby jednostek dydaktycznych w wyniku niezaliczenia wybranych przedmiotów, po przekroczeniu przyznanego w danym etapie studiów limitu jednostek kosztu, opłaty za zajęcia student musi wnosić z własnej kieszeni6.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>