Kierowanie procesem oceny

0

Istotne dane, potrzebne do przeprowadzenia tej kontroli, gromadzono według opracowanych wytycznych: obejmowały one liczbę studentów, ich strukturę (według strumieni i cykli kształcenia, wskaźników sukcesu, zatrudnienia absolwentów), a także strukturę finansowania uczelni, podział kadry akademickiej według cykli i strumieni kształcenia oraz kategorii zatrudnienia (stanowisk), podział kadry inżynieryjnej, administracyjnej, technicznej i pracowników fizycznych według stanowisk oraz rejestrację jednostek struktury organizacyjnej, stopień wykorzystania infrastruktury materialnej itp.

Żadne wcześniejsze, odgórne wskazówki nie narzucały charakteru (struktury) oceny uczelni – jej formy i szczegółowość określały same szkoły. Jedynym wymogiem było to, by kontrola w ogóle została przeprowadzona.

Na potrzeby kierowania procesem oceny, zarówno na poziomie uczelni, jak i na szczeblu centralnej administracji, przeprowadzono liczne sondaże i zgromadzono wiele danych. Takie informacje gromadzono już wcześniej w szkołach wyżsch, ale były one fragmentaryczne i rozproszone. Nowe podejście polegało na zebraniu łych danych w celu uzyskania całościowego obrazu uczelni. Dzięki temu przedsięwzięciu, poprzez odpowiedni wybór informacji i przy uwzględnieniu własnej specyfiki, uczelnia mogła zbudować swój autoportret, odtworzyć wyobrażenie, jakie sama ma o sobie oraz obraz, jaki chciałby prezentować wobec innych.

To wstępne „zdjęcie” dało uczelniom sposobność całościowego oglądu swej działalności i wzmocnienia przez nie własnej identyfikacji. Pomogło także uzmysłowić jednostkom w społeczności uniwersyteckiej, że są członkami tej instytucji, a nie tylko konkretnej dyscypliny, laboratorium czy jednostki badawczej lub dydaktycznej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>