Makrokierunek jako instrument kształcenia interdyscyplinarnego cz. II

0

Jednakże nawet istnienie idealnej pod względem merytorycznym listy kierunków nie rozwiązuje problemu kształcenia interdyscyplinarnego. Na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych PW znaczna część prac dyplomowych dotyczy tematyki leżącej na pograniczu dwóch lub więcej kierunków. Przykładami takich „międzykierunkowych” obszarów dyplomowania są:

– inżynieria komputerowa (na pograniczu elektroniki i informatyki):

– systemy sterowania i wspomagania decyzji (na pograniczu automatyki i robotyki oraz informatyki):

– komputerowa aparatura pomiarowo-kontrolna (na pograniczu elektroniki, informatyki oraz automatyki):

– teleinformatyka (na pograniczu telekomunikacji i informatyki):

– zarządzanie sieciami telekomunikacyjnymi (na pograniczu telekomunikacji, automalyki, informatyki, zarządzania i marketingu).

Sztywne przypisanie studentów dyplomowanych w tych obszarach do któregoś z kierunków studiów powoduje trudności w pełnym wykorzystaniu możliwości kształcenia interdyscyplinarnego, stworzonej przez bogactwo i różnorodność zajęć dydaktycznych prowadzonych na Wydziale. Ponadto wpisanie jednego z trzech możliwych kierunków na dyplomie ukończenia studiów niewłaściwie odzwierciedla zakres wykształcenia uzyskanego przez studenta.

Sądzimy, że przedstawione tutaj przykłady, specyficzne dla Wydziału Elektroniki i Technik Informatycznych, są jedynie ilustracją podobnych problemów występujących również na innych wydziałach i uczelniach.

Zalecanym przez Radę Główną Szkolnictwa Wyższego3 sposobem eliminacji ograniczeń stworzonych przez sztywny układ kierunków wynikający z Ustawy o szkolnictwie wyższym jest utworzenie w miejsce dwóch lub trzech zbliżonych kierunków tzw. makrokierunku.

Wykorzystując istniejące możliwości prawne, w celu zapewnienia studiom dwustopniowym odpowiedniej elastyczności programowej, utworzono makrokierunek „Informatyka, automatyka i robotyka, elektronika i telekomunikacja”. W ramach tego makrokierunku, dla studentów rozpoczynających studia I stopnia w roku akademickim 1994/95 planowane są następujące specjalności uszeregowane w dwóch grupach:

– I grupa specjalności:

– Inżynieria biomedyczna,

– inżynieria komputerowa,

– mikroelektronika, ‚

– optoelektronika,

– radioelektronika,

– systemy pomiarowo-kontrolne.

– II grupa specjalności:

– budowa i oprogramowanie komputerów,

– inżynieria oprogramowania i systemy informacyjne,

– komputerowe systemy sterowania,

– systemy informatyczne wspomagania decyzji,

– systemy i sieci telekomunikacyjne,

– zarządzanie sieciami i usługami telekomunikacyjnymi.

Lista specjalności w ramach makrokierunku

Kandydaci przyjęci na studia rozpoczynają naukę w ramach jednej z grup specjalności – wszystkie specjalności w danej grupie mają wspólny plan studiów w etapie A {na semestrach 1-4). Wybór specjalności w ramach każdej z grup następuje pod koniec etapu A, zaś elementy kształcenia specjalnościowego wprowadzane są w etapie B, tzn. począwszy od trzeciego roku studiów.

Ze względu na ograniczone możliwości dyplomowania (dostępność stanowisk laboratoryjnych, obciążenie dydaktyczne poszczególnych zespołów) istnieją ustalone limity przyjęć studentów na poszczególne specjalności. Limity te nie zawsze odpowiadają preferencjom studentów. Student, który z powodu istniejących ograniczeń nie został przyjęty na daną specjalność może jednak, w ramach swobody kształtowania swojego indywidualnego programu studiów, wybierać przedmioty związane z preferowaną specjalnością i uzyskać tę drugą specjalność jako dodatkową.

Listę specjalności istniejących w ramach makrokierunku ustalono biorąc pod uwagę aspekty programowe i organizacyjne, w tym ekonomiczną efektywność realizacji procesu dydaktycznego. Należy zwrócić uwagę, że połowa tych specjalności ma charakter „między- kierunkowy”, a niektóre z nich, będące wynikiem dopasowania systemu kształcenia do potrzeb rynku pracy, są unikatowe. Dobrym przykładem jest tu specjalność „zarządzanie sieciami i usługami telekomunikacyjnymi”, obejmująca elementy wiedzy z obszarów informatyki, telekomunikacji, automatyki oraz zarządzania i marketingu, a utworzona w wyniku obserwowanego obecnie i przewidywanego w przyszłości niedoboru specjalistów w tej dynamicznie rozwijającej się dziedzinie gospodarczej.

Przyjęta lista specjalności nie ma bynajmniej charakteru ustalenia, które będzie obowiązywać przez najbliższych kilkanaście lat. Zasadniczą cechą wdrażanego systemu studiów jest bowiem jego adaptacyjność, co oznacza m.in., że zbiór specjalności powinien podlegać zmianom wynikającym z analizy tendencji rozwojowych poszczególnych dyscyplin naukowych oraz potrzeb rynku pracy. Przede wszystkim nie jest oczywiste, czy przyjęta koncepcja tego samego zestawu specjalności na studiach I i II stopnia jest najwłaściwszym rozwiązaniem – konieczne jest tu zebranie praktycznych doświadczeń. Należy przy tym zaznaczyć, że wprowadzenie różnych zestawów specjalności na studiach liii stopnia jest całkowicie zgodne z ogólną koncepcją elastycznego systemu studiów i nie spowodowałoby trudności organizacyjnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>