Makrokierunek jako instrument kształcenia interdyscyplinarnego

0

Ustawa o szkolnictwie wyższym zobowiązuje uczelnie do kształcenia na kierunkach. Wymaganie to stwarza istotne problemy w realizacji zasady elastyczności kształcenia, przy czym trudności te mogą wynikać zarówno ze szczegółowych ustaleń dotyczących listy kierunków, jak i z przesłanek o charakterze bardziej ogólnym. Tezę tę ilustrują przykłady trudności występujących na Wydziale Elektroniki i Technik informacyjnych PW, do roku 1994 kształcącym studentów na trzech kierunkach: informatyka: automatyka i robotyka oraz elektronika i telekomunikacja.

Przykładem stwarzającej trudności definicji kierunku jest elektronika i telekomunikacja. Współczesna telekomunikacja jest bowiem niezwykle rozległą dziedziną wled, mającą powiązania z wieloma innymi dyscyplinami, wśród których najbardziej istotne znaczenie ma informatyka. Plany studiów i programy nauczania dla studentów specjalności „telekomunikacja” są więc z powodów merytorycznych znacznie bliższe programom studiów na kierunkach „informatyka” oraz „automatyka i robotyka” niż na innych specjalnościach kierunku „elektronika”. Wymuszony zatem stanem prawnym zapis na dyplomie „ukończył studia na kierunku elektroniki i telekomunikacji” niewłaściwie określa charakter rzeczywistego wykształcenia studentów specjalności „telekomunikacja”2.

Problemy wynikające z istnienia kierunku „elektronika i telekomunikacja” nie są specyficzne dla Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych PW. Mając podobne kłopoty, Francusko-Polska Wyższa Szkoła Nowych Technik Informatyczno-Komunikacyjnych wystąpiła do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego z wnioskiem o utworzenie kierunku „telekomunikacja i informatyka”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>