Mechanizmy konkurencji

0

Jednym z największych osiągnięć reformy w SGH jest indywidualizacja procesu studiowania, a także tworzenia oferty dydaktycznej. Indywidualizacji towarzyszy możliwość dokonywania wyborów, a tym samym – konkurencja.

– Studenci SGH mają prawo:

– wyboru wykładowców spośród osób wskazanych w katalogu zajęć Studium Podstawowego. Niestety, z oczywistych względów, wybór musi być ograniczony. Ustalane są górne limity przyjęć na poszczególne zajęcia oraz limity dolne, warunkujące uruchomienie zajęć. O dostaniu się do wybranego wykładowcy decyduje najczęściej miejsce studenta na liście rankingowej sporządzonej na podstawie wyników egzaminów wstępnych:

– wyboru wykładowców i zajęć z obszernej oferty dydaktycznej zawartej w wydawanym corocznie informatorze SGH. I tu o możliwości wyboru decyduje lista rankingowa sporządzana na podstawie średniej ocen z sesji, a dodatkowo – znajomość języków obcych, oceny z „prerekwizytów” (czyli zajęć, które trzeba zaliczyć, aby móc uczęszczać na inne zajęcia) lub inne wymagania formułowane czasem przez wykładowców:

– wyboru jednego z oferowanych kierunków studiów i typu dyplomu, jaki chcą uzyskać (bez konieczności informowania kogokolwiek o swoich preferencjach). Mogą także tak skonstruować ścieżkę studiów, aby w tym samym czasie – przy nieco większym nakładzie pracy – otrzymać dyplom dwóch kierunków. Jest oczywiste, że i w tym przypadku większe szanse mają lepsi studenci, ponieważ to oni – w pierwszej kolejności – przyjmowani są na wybrane przez siebie wykłady:

– skorzystania z oferowanych przez Uczelnię tzw. studiów specjalnych, organizowanych we współpracy z partnerami zagranicznymi i uprawniających do uzyskania dodatkowych dyplomów obu uczelni. I tu – co oczywiste – istnieje większe prawdopodobieństwo, że pisemne testy egzaminacyjne zdadzą przede wszystkim ci studenci, którzy zajmują czołowe lokaty na listach rankinowych.

– Wykładowcy SGH mają prawo:

– ustalania tematyki zajęć zgłoszonych do Informatora SGhP. Zajęcia z danego przedmiotu (jednoimienne) prowadzone są zwykle przez kilku wykładowców, a o ich uruchomieniu decyduje liczba studentów, którzy wskazali je w deklaracjach. Preferencje studentów są jednoznaczne: wybierają zajęcia najlepiej prowadzone i równocześnie takie, na których można nauczyć się najwięcej3. Skłania to wykładowców zarówno do popularyzowania swoich zajęć, jak i do doskonalenia ich programów oraz unowocześniania stosowanych metod nauczania:

– dokonywania wyboru słuchaczy wykładów, ćwiczeń i seminariów. W przypadku zajęć obleganych (a więc o wyższej jakości) niewspółmiernie wzrasta szansa doboru lepszych studentów:

– zgłaszania propozycji zajęć do programu Studium Zaocznego i do programu Master of Business Administration (MBA), niezależnie od zajęć prowadzonych na studiach dziennych. Realizacja jednych i drugich zajęć jest – przynajmniej teoretycznie – uzależniona od ich jakości, a zatem również od merytorycznego przygotowania wykładowców.

Jak z tego wynika, wprowadzenie możliwości wyboru w sposób naturalny wyzwala mechanizmy konkurencji, zarówno między studentami, jak i nauczycielami akademickimi. Głównym kryterium, które decyduje o zajmowaniu w niej czołowych lokat (wraz ze wszystkimi konsekwencjami, które idą w ślad za tym) jest jakość.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>