Najście zlodowacenia Riss

0

Brak jest wystarczających podstaw do dyskusji nad bardzo wczesnymi faktami, jednakże równomierny rozwój zachodzący między 400 000 a 250 000 rokiem p.n.e. zasługuje na uwagę. W okresie tym przypuszczalnie nie było żadnych anormalnych warunków środowiskowych, mogących zakłócić normalne tempo mutacji, zaś stały rozwój stanowi wynik takiego stanu rzeczy. Tak się składa, że ten okres czasu zbiega się z długim interglacjałem Mindel—Riss. Nie wydaje się aby fakt obecnego równomiernego rozwoju ludzkiego i okresu niemal stałego promieniowania słonecznego stanowił tylko zwykły zbieg okoliczności. Uzyskujemy stały genetyczny czynnik kontrolny .

Najście zlodowacenia Riss oznacza, że ludzie w tych czasach wystawieni byli na warunki środowiska, sprzyjające zmianom w częstości mutacji. Jak wskazuje Wright, może to odbić się na tempie ewolucji jeżeli populacja jest mała. Nic więc dziwnego, że w latach około 200 000 p.n.e. istniała rozbieżna ewolucja, tak widoczna na wszystkich czterech wykresach rozwój rodowy/czas. W związku z tym Ashley Montagu stwierdza: „Ogólnie rzecz biorąc możliwe jest, że jakiś pień lub pnie protoneandertaloidów otrzymały domieszkę genów neantropowych, które następnie uczestniczyły w procesie rozczłonkowania się tego pnia na rozmaite znane nam fazy neandertaloidów”. Możliwość wygaśnięcia zdegenerowanej formy człowieka neandertalskiego wynika również z cytowanego powyżej stwierdzenia Haldane’a i innych, mówiącego, że wygaśnięcie stanowi zwykłą konsekwencję degeneracji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>