Podstawowe opcje w dwustopniowym elastycznym systemie studiów

0

Koncepcja studiów I stopnia nawiązuje bardziej do systemu anglosaskiego niż do typowych 4-letnich studiów zawodowych w polskich uczelniach technicznych czy też do tradycji niemieckiej Fachhochschule. W programach studiów 1 stopnia udział treści podstawowych przekracza bowiem 50% i – choć zajęcia służące wyrabianiu umiejętności inżynierskich wypełniają około połowy czasu studiów – absolwent uzyskuje wykształcenie na tyle ogólne, że jest w stanie:

dalej

Wynagrodzenie pracowników naukowych

0

Kwoty uznane za satysfakcjonujące zarobki zgłaszane przez samych pracowników naukowych nie były zbyt wysokie, jeżeli porównać je z możliwościami zarobkowymi osób na wysokich stanowiskach lub wysoko kwalifikowanych w różnych sektorach gospodarki i administracji państwowej. Jednocześnie należy podkreślić dużą zgodność propozycji w tej sprawie. Można przypuszczać, że na omawiane tu poglądy ma wpływ wiele czynników, w tym najważniejsze wydają się relatywnie niskie place obecnie, przekonanie o ograniczonych możliwościach budżetu państwa oraz określona definicja pracy w szkole wyższej, a więc takiej pracy, która umożliwia lub sprzyja swobodnemu gospodarowaniu czasem i zarabianiu poza podstawowym miejscem zatrudnienia lub podstawowymi obowiązkami. Trudno bowiem przypuszczać, aby rzeczywiście większość pracowników szkół wyższych była przekonana, że zdolny, młody człowiek, podejmując pracę na uczelni za wynagrodzenie nie przekraczające 6 min zl (co w momencie prowadzenia badań wynosiło około 300 dolarów), poświęci wsz/stkie swoje zdolności i cały swój czas pracy na rzecz uczelni, a także własny rozwój naukowy, aby po latach pracy, osiągnąwszy najwyższą pozycję naukową oraz wysokie stanowisko, jego wynagrodzenie wynosiło około 20 min zl, a więc mniej więcej 1000 dolarów.

dalej

Znaczy wzrost liczby studentów

0

Potrzeba zapewnienia jakości w szkolnictwie wyższym leżała u podstaw działalności reformatorskiej podjętej we wszystkich krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Troska ta znalazła wyraz w przyjętych na początku lat dziewięćdziesiątych ustawach o szkolnictwie wyższym. Niektóre kraje w regionie utworzyły specjalne ciała odpowiedzialne za zapewnienie jakości. Inne na pierwsze miejsce wysunęły zmiany w organizacji i zarządzaniu szkolnictwem, uznając, iż otworzą one drogę do reform wewnętrznych w instytucjach szkolnictwa wyższego.

dalej

Poglądy na temat nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego

0

Postulat nadawania i zatwierdzania w uczelni stopnia doktora habilitowanego można by uznać za równoznaczny z aprobatą autonomii szkół wyższych i nadania im szerokich kompetencji. Jest to jednak wniosek nie do końca słuszny, ponieważ spośród osób, które uważają, że stopnie naukowe powinny być nadawane w uczelni tylko około 10% przyznałoby te uprawnienia każdej szkole wyższej, blisko 90% uważa, iż mogą je otrzymać tylko te, które mają odpowiedni potencjał naukowy.

dalej

Obecny stan oceny jakości kształcenia w Szkole Głównej Handlowej

0

Przedstawione sposoby oceny jakości kształcenia w SGH nie budzą entuzjazmu. Bardziej optymistycznie wypada ocena działań, które służą promocji jakości. Działania składające się na ocenę z pewnością nie stanowią żadnego spójnego jej systemu i nie dają podstaw do oceny np. jednostek Uczelni w wypełnianiu przez nie ich misji. Są one rozproszonymi inicjatywami rozmaitych ciał, skutkiem czego np. ocenę tych samych nauczycieli akademickich przeprowadzono przy użyciu czterech różnych narzędzi, wyniki zaś każdej z tych ocen były wykorzystywane w diametralnie różny sposób. Ankiety zostały stworzone na doraźne potrzeby Studium Podstawowego, Dyplomowego i Zaocznego. Ich twórcy nie są z pewnością fachowcami w zakresie oceny jakości nauczania. Elementy oceny jakości kształcenia stosowane w SGH cechują następujące niedostatki:

dalej

Między Scyllą doskonalenia a Charybdą rozliczeń cz. II

0

Uniwersytety twierdzą, że dokonują rozliczeń w swych sprawozdaniach rocznych. Raporty będące wynikiem EQA nie powinny być obciążane zadaniem ogólnego rozliczania się z wydawanych pieniędzy i przedstawiania efektywności. „Rozliczanie” w ramach EQA powinno być ograniczone wyłącznie do tego, jak uniwersytety radzą sobie z zapewnieniem odpowiedniej jakości kształcenia. W tym zakresie pewną rolę odgrywają również komisje ekspertów ds. oceny.

dalej

Charakterystyka procesu oceny

0

W badaniach ewaluacyjnych kładzie się nacisk na to. by sposoby przygotowania oceny oraz zasady jej realizacji wynikały z konkretnych celów, jakim ma ona służyć. Problematykę oceniania porządkuje się według różnych kryteriów, np. zależnie od rodzaju zadawanych pytań, od etapu, na którym ocenia się program, od tego, czy jest to program kontynuowany, czy nowy. Istotny jest także typ decyzji, w którym ocena zostanie wykorzystana.

dalej

Zmiany w systemie świadczeń pomocy materialnej dla studentów

0

W porównaniu z regulaminem przyznawania pomocy materialnej dla studentów sprzed 1991 r., nowy regulamin daje studentom większe uprawnienia przy podejmowaniu decyzji o wysokości i zakresie świadczeń. Do współpracy z dziekanami w tym zakresie powołane są studenckie wydziałowe komisje stypendialne.

dalej

Ocena bezpośrednia

0

Uprawnienia koordynatorów

W celu ustalenia, jakie są rzeczywiste uprawnienia koordynatorów, czy mają oni możliwość bezpośredniej kontroli jakości nauczania dyscyplin tworzących ofertę Studium Podstawowego, pracownicy Ośrodka Rozwoju Studiów Ekonomicznych przeprowadzili wywiad z 14 koordynatorami powołanymi w maju 1992 r. przez prorektora ds. dydaktyki. Wynika z nich, że rzeczywiste możliwości podejmowania decyzji przez koordynatorów poszczególnych dyscyplin były różne. W zróżnicowanym stopniu i w rozmaitym zakresie mogli oni wpływać na kształt standardowego programu l decydować o jego realizacji, a także egzekwować standardowy sposób przeprowadzania egzaminów i zaliczeń. Mimo ściśle określonych uprawnień, rola niektórych z nich była w gruncie rzeczy administracyjna i sprowadzała się do „ułożenia programu oraz ustalenia terminów kolokwiów”. Może dziś, gdy koordynatorami przedmiotów są kierownicy katedr, możliwości egzekwowania wcześniejszych ustaleń dotyczących standardu będą większe.

dalej

Nadawanie i zatwierdzanie tytułu naukowego profesora

0

Bardziej dyskusyjna jest sprawa nadawania stopnia doktora habilitowanego, który wprawdzie, zdaniem większości, powinien być nadawany w uczelni (79%), ale znaczna część respondentów (40%) powierzyłaby szkołom wyższym również zatwierdzanie tego stopnia. Podobna liczba osób uznała jednak, że zatwierdzanie powinno następować poza uczelnią. Co dziesiąty pracownik naukowy jest zdania, że zarówno tytuł naukowy profesora, jak i stopień doktora habilitowanego powinny być nadawane poza uczelnią, przez ponaduczelnianą reprezentację środowiska naukowego (dotyczy to głównie stopnia naukowego doktora habilitowanego) lub przez władze państwowe (dotyczy to głównie tytułu profesora). Wielu respondentów kładzie nacisk na to, aby te ponaduczelniane reprezentacje środowiska naukowego były niezależne i odznaczały się wysokim poziomem merytorycznym.

dalej