Przyczyny ewolucji człowieka

0

Ambitny tytuł tego podrozdziału wydaje się sugerować, że problemy leżące u podłoża mechanizmu ewolucji, zostały rozwiązane, a tymczasem tak nie jest. Gdy fizycy i chemicy odkryli atom, niektórzy ludzie myśleli, że zostały znąlezione najmniejsze cząsteczki materii i że tym samym został rozwiązany problem struktury materii bezwładnej. Obecnie wiemy, jak daleka od prawdy była ta optymistyczna opinia. Ze studiów biologicznych wynikałoby, że został odkryty „atom biologiczny” — geny. Są to ultra-mi- kroskopijne jednostki dziedziczenia, zawarte w chromosomach, składnikach jądra komórkowego żywej materii. Termin „chromosomy” pochodzi stąd, że te niteczkowate struktury można zobaczyć po odpowiednim ich zabarwieniu . Według badań Morgana, w Ameryce, geny są umiejscowione szeregowo wzdłuż chromosomów. Determinują one wszelkie cechy charakterystyczne organizmu.

Cechy charakterystyczne potomstwa, przeniesione przez geny z rodziców na potomstwo, zgodne są z prawami dziedziczności odkrytymi przez Mendla. Drobne odchylenia w liczbie i rodzaju przekazanych genów tłumaczą odrębne właściwości, takie jak płeć, pig- mentacja, wzrost itd., potomstwa. Słowo „właściwości” wymaga pewnych szerszych wyjaśnień. J. B. S.

Haldane w The Causes of Evolution (Przyczyny ewolucji) wskazuje, że nowe właściwości wynikają z nagłego pojawienia się nowych genów — proces ten zwie się mutacją. Jest to podstawowa teza obecnej teorii ewolucji. Częstość mutacji może stanowić czynnik kontrolny tempa ewolucji, jednakże G. G. Simpson w The Major Features of Evolution (Główne cechy ewolucji) stwierdza: „wydaje się prawdopodobne, że jest ono (tempo mutacji), ogólnie biorąc, znacznie większe niż jakikolwiek czynnik ograniczający” i w ten sposób nie panuje on nad tempem ani kierunkiem ewolucji. Z drugiej strony S. Wright (The Statistical conséquences of Mendelian heredity in relation to spéciation — Statystyczne konsekwencje Mendlowskiego prawa dziedziczenia odnośnie specjalizacji) stawia bardzo istotne zagadnienie twierdząc, że przy bardzo niewielkiej populacji tempo mutacji mogłoby determinować ewolucję i prowadzić do degeneracji typów, a nawet, choć to jest mniej prawdopodobne, do pojawiania się typów progresywnych. Również Haldane podkreślał, że mutacja prowadzi raczej do degeneracji i ostatecznego wygasania gatunków, a nie do ich ciągłości i rozwoju. W związku z tym stwierdza on, że „większość mutacji prowadzi do utraty złożoności… To jest przypuszczalnie przyczyną paradoksalnego na pozór faktu, że… większość zmian ewolucyjnych prowadziła do degeneracji”. Innymi słowami mutacja genów może „wyprodukować” geniusza, bardziej jednak prawdopodobne, że doprowadzi ona do powstania typów miernych. Tak jednak jak geny po mutacji mogą determinować cechy charakterystyczne jednostki, tak i geniusz może oddziaływać na rozwój całej społeczności. Rzadko pojawiający się geniusz w społeczności stanowi, być może, analogię zmutowanego genu u jednostki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>