Rumunia – dalszy opis

0

Rumuńscy ustawodawcy wyróżniają dwa sposoby dokonywania oceny instytucji szkolnictwa wyższego: 1) tymczasową autoryzację, pozwalającą instytucji funkcjonować: instytucje utworzone po 1989 r. (po upadku komunizmu) musiały wystąpić o nią najpóźniej 6 miesięcy po wejściu w życie ustawy oraz 2) akredytację. Jak pisze J. Sedlak, autoryzacja jest przyznawana automatycznie instytucjom utworzonym przed 22 grudnia 1989 r, W ten sposób prawo potwierdza pozycję akademicką wszystkich szkół wyższych utworzonych przed upadkiem komunizmu.

Przyjęte prawo akredytacji zawiera cały dział poświęcony ogólnym kryteriom i obowiązkowym minimalnym standardom akademickiej oceny i akredytacji dotyczących: nauczycieli akademickich, programów nauczania, zaplecza materialnego oraz procedur związanych z działalnością badawczą i finansową. Niektóre standardy są ustalone na bardzo wysokim poziomie, np. minimum 50% przestrzeni wykorzystywanej do prowadzenia działalności edukacyjnej musi należeć do instytucji występującej o akredytację.

Dla sporej części nowych instytucji, zwłaszcza dla uczelni prywatnych, przyjęte standardy są nieosiągalne. Budzą więc wiele zastrzeżeń, wśród których powtarza się zarzut, iż nie uwzględniają specyfiki uczelni i są oparte na sztywnych pomiarach. Przedstawiciele szkół nie spełniających tych standardów uważają, że w początkowym okresie istnienia ich instytucje powinny mieć szanse rozwoju, spotkać się ze współpracą i pomocą ze strony rządu oraz środowiska lokalnego. Łatwo jest bowiem wylać dziecko wraz z kąpielą.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>