Rumunia

0

W1990 r. rząd rumuński zawiesił komunistyczne prawo z 1978 r. dotyczące szkolnictwa wyższego, określające m.in. zasady tworzenia instytucji szkolnictwa wyższego. Uprawnienia takie przyznano rządowi i lokalnej administracji. Dopuszczono również możliwość tworzenia prywatnych wyższych uczelni. W latach 1991 – 1993 liczba uniwersytetów państwowych wzrosła z 3 do 36, a prywatnych instytucji szkolnictwa wyższego z 17 do 66. Ten raptowny wzrost, nie kontrolowany prawnymi ramami określającymi standardy jakości nauczania, spowodował, iż konieczność opracowania zasad akredytacji stała się bardzo pilna. W listopadzie 1993 r. została przyjęta przez Parlament ustawa akredytacyjna dotycząca państwowych i prywatnych instytucji szkolnictwa wyższego.

Wszystkie te instytucje muszą mieć charakter niedochodowy. Muszą także poddać się okresowej akredytacji akademickiej, jeśli chcą otrzymać lub zachować status „instytucji akredytowanej”, tj. takiej, która ma prawo organizowania egzaminów licencyjnych {dyplom po 4-6 latach studiów na poziomie uniwersyteckim), końcowych i wydawania dyplomów uznawanych przez Ministerstwo Edukacji. Interesujące jest, jak pisze J. Sedlak, iż prawo organizowania kursów doktorskich i podyplomowych nie zostało uwzględnione.

Ciałem odpowiedzialnym, w głównej mierze, za stosowanie prawa dotyczącego akredytacji jest Komitet Akademickiej Oceny i Akredytacji, którego członkowie powołani są przez Parlament na wniosek rządu, na okres czterech lat.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>