Skąd zainteresowanie problemem? – kontynuacja

0

Zjawiska, które wywołały zainteresowanie jakością kształcenia w krajach Europy Zachodniej występują również w Polsce: powstał nieakademicki sektor kształcenia, reprezentowany dotychczas przede wszystkim przez uczelnie niepaństwowe: wobec malejących nakładów na edukację coraz większego znaczenia zaczynają nabierać zasady rozdziału środków budżetowych na szkolnictwo wyższe: wiele uczelni korzysta z poszerzonego zakresu samodzielności w kształtowaniu wewnętrznej polityki naukowej i edukacyjnej. W przeciwieństwie jednak do krajów Europy Zachodniej, gdzie zjawiska te następowały po sobie w dużym przedziale czasu (20-30 lat), u nas zaistniały prawie równocześnie, w ciągu 3-4 lat. W ten sposób, o ile w pierwszym przypadku funkcjonujące w niektórych krajach od połowy lat osiemdziesiątych systemy oceny jakości kształcenia odnoszą się do struktur wcześniej ukształtowanych, o pewnym poziomie stabilności, o tyle u nas tworzeniu się nowego ładu edukacyjnego towarzyszą dyskusje nad kryteriami oszacowywania rezultatów dokonujących się przemian.

Nowa Ustawa o szkolnictwie wyższym pozostawia uczelniom znaczną swobodę w kwestii doboru treści kształcenia i organizacji toku studiów. Od wewnętrznych standardów i obiektywnych warunków szkół wyższych, czy – częściej – poszczególnych wydziałów, zależy miejsce dydaktyki wśród innych zadań szkoły wyższej. Brak informacji o tym, jakie jest to miejsce, to jeden z powodów szczególnego zainteresowania administracji centralnej, a po części także władz uczelni, systemami monitorowania jakości kształcenia funkcjonującymi w innych krajach.

Na pytanie, jak problem ten jest postrzegany w naszym środowisku akademickim, spróbujemy odpowiedzieć odwołując się do rezultatów dyskusji – argumentów powoływanych za i przeciw wprowadzeniu na szczebiu krajowym systemu oceny jakości kształcenia w szkołach wyższych zewnętrznego w stosunku do instytucji szkolnictwa wyższego. W artykule wykorzystano opinie prezentowane na seminariach, spotkaniach roboczych i konferencjach przez przedstawicieli administracji centralnej, „ciał buforowych” (Rada Główna Szkolnictwa Wyższego, Konferencje Rektorów itp.) oraz nauczycieli akademickich. Przedstawione zostaną ponadto działania uczelni, które ocenę jakości kształcenia, przeważnie na poziomie wydziału, stosują we własnym zakresie od lat bądź włączyły się w ten proces ostatnio. Oszacowanie skali i charakteru tych prób – mechanizmów stosowanych na szczeblu uczelni i na poziomie wydziałów – stanowiło treść badania podjętego w pierwszym etapie realizacji projektu dotowanego przez EC TEMPUS1.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>