Szczątki roślinne – dalszy opis

0

Górny przekrój – Somerset – jest szczególnie godny uwagi, ze względu na wyraźne pogorszenie się klimatu i okres przejściowy między epoką brązu i wczesnego żelaza: pogorszenie takie nastąpiło zresztą w całej Europie. Określa ono granicę między strefą VII i VIII na około 500 rok p.n.e. lub nieco później.

Poza wartością, jaką analiza pyłkowa posiada dla ustalenia stref klimatycznych, może być ona również przydatna przy badaniu zmian wprowadzonych przez człowieka w stanie zalesienia. Iverson podczas pracy w Danii zdołał wykazać, że ludzie z epoki neolitu karczowali lasy. Odkrył on popioły z palenisk w neolitycznych osiedlach nadbrzeżnych, w połączeniu z nagłym lokalnym zniknięciem pyłków drzewnych i wzrostem zbóż i roślin uprawnych. Popioły pochodziły ze spalonych drzew dębowych, zastąpionych przez leszczynę i olchy w czasie, gdy neolityczyni osadnicy opuścili to miejsce. Dla tych stosunkowo niedawnych czasów metoda absolutnego datowania za pomocą węgla promieniotwórczego jest również bardzo użyteczna. Omówimy tę metodę poniżej.

Zanim jednak przejdziemy do omawiania innego zagadnienia, musimy jeszcze wspomnieć o ważnym odkryciu, a mianowicie stwierdzeniu, że ostatniemu okresowi międzylodowcowemu w Europie towarzyszył wzrost ilości grabów w krótkotrwałych lasach. Na tym właśnie fakcie oparto się ostatnio przy sprawdzaniu hipotezy, że pewne żwiry w Cambridge pochodzą z okresu międzylodowcowego Riss-Würm. Ściśle ograniczony czas panowania obfitości grabów sprawia, że obliczenia pyłkowe stanowią wartościową metodę datowania tego właśnie okresu międzylodowcowego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>