Category Szkolnictwo Wyższe

Trudności i zagrożenia procesu oceniania

0

Problemy oceniania budzą wiele wątpliwości, nie tylko w Polsce. Interesujące wyniki analizy trudności i zagrożeń dla procesu ewaluacji na poziomie uczelni przedstawiło trzech amerykańskich autorów (Romney, Bogen, Spacek 1989). Wydają się one na tyle uniwersalne, że warto przytoczyć najważniejsze z nich.

dalej

Ogólny kształt wykresów

0

Drugi wniosek wynika z ogólnego kształtu wykresów. Fakt, że rozwój kulturowy był i jest procesem przyspieszonym, jest ogólnie uznany i można go w zasadzie przyjąć jako pewnik, niezwykle ważne jednak jest to, że przybiera on zadziwiającą formę, wykazaną na rys. 54. Rozwój ten nie był wcale zamierzony przez człowieka w większym stopniu niż jego rozwój morfologiczny. Po prostu nastąpiło niezwykłe przyspieszenie i człowiek musiał przystosować się do swego nowego otoczenia, gdyż inaczej czynnik ten przytłoczyłby go. Otoczenie kulturowe i tempo jego rozwoju, wbrew przekonaniu wielu osób, nie podlega kontroli człowieka, jednakże może on się do nich przystosować i przetrwać, o ile w porę zda sobie sprawę z ich doniosłości. Człowiek zrozumiał i przystosował się do swego materialnego otoczenia i chociaż nie mógł zmienić sił przyrody, starał się je opanować i zaprząc do służby dla siebie. Musiał również umieć przystosować się do swego kulturowego otoczenia i użyć „sił” kulturowych dla własnej korzyści. Te siły kulturowe – to formy rządzenia, prawa małżeńskie, moda, przepisy i konwencje ustanawiane przez człowieka, zwyczaje wojenne, etykieta, wierzenia religijne (w odróżnieniu od świadomego rozróżniania bezwzględnego dobra od zła), zwyczaje (wynikające z pojęcia tego, co dobre czy złe dla jednostki lub społeczności), przyjęta pisownia, opodatkowanie, patriotyzm itp. To wszystko dalece przekracza zakres tej książki, jednak kształt wykresów na rys. 54 skłania do rozważenia tych zagadnień. Fakt, że gwałtowny skok rozwojowy zaczyna się około 50 000 – 25 000 lat p.n.e., właśnie wtedy, gdy zaszły wyraźne zmiany w rozwoju rodowym człowieka – może (lecz nie musi) być zbiegiem okoliczności. W dalszym ciągu przy omawianiu porównania dwóch wykresów, przedyskutujemy to zagadnienie.

dalej

Mechanizmy konkurencji

0

Jednym z największych osiągnięć reformy w SGH jest indywidualizacja procesu studiowania, a także tworzenia oferty dydaktycznej. Indywidualizacji towarzyszy możliwość dokonywania wyborów, a tym samym – konkurencja.

dalej

Instytucjonalne warunki funkcjonowania szkoły wyższej cz. II

0

Jest raczej mało prawodpodobne, aby przejście od dominacji powiązań pionowych „rząd – uczelnia” do szerszych więzi poziomych mogło nastąpić na drodze jednego aktu prawnego. Będzie to proces długotrwały, zwłaszcza że w Polsce nie wykształciły się dotąd instytucje społeczne (ponaduczelniane, nierządowe), które mogłyby sprawować funkcje kontrolne nad jakością kształcenia – oceniające nie tyle wewnętrzne mechanizmy funkcjonowania uczelni, ile efekty jej działalności,

dalej

Egzamin dyplomowy

0

Organizacja elastycznego systemu studiów na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych PW zakłada, że w końcowej fazie studiów, obejmującej etapy C i D, następuje przesunięcie odpowiedzialności za organizację kształcenia w kierunku instytutów wydziałowych. W związku z tym zmienia się również system opieki nad studentami, przy czym po zakończeniu etapu B jej dalszy przebieg zależy od decyzji studenta dotyczącej kontynuacji studiów I stopnia bądź przejścia na studia II stopnia. Na studia II stopnia w danej specjalności może być przyjęty student, którego dotychczasowe osiągnięcia umożliwiają przyjęcie założenia, że spełni on wymagania programowe etapu D w ramach przyznanego limitu jednostek kosztu.

dalej

Definiowanie planów studiów i programów nauczania cz. II

0

W elastycznym systemie studiów ogólne wymagania w odniesieniu do programu studiów oraz indywidualne programy studiów tworzone są na podstawie oferty programowej. Oferta programowa jest zbiorem wszystkich przedmiotów oferowanych studentom wydziału bądź innej jednostki odpowiedzialnej za organizację procesu kształcenia. Z każdym przedmiotem związany jest jego program, określający zawartość treściową, oraz pewna liczba atrybutów, w tym m.in.:

dalej

Porównanie między rozwojem morfologicznym i kulturowym

0

Przy porównaniu wykresów rozwoju morfologicznego i kulturowego rzuca się w oczy przede wszystkim ich całkowicie odmienny kształt. Oprócz pewnych niewielkich odchyleń, wykresy rozwoju morfologicznego wykazują stałe wznoszenie się ku górze oznaczające niezmienny lecz gwałtowny rozwój morfologiczny. Z drugiej strony, wykresy rozwoju kulturowego nie wykazują właściwie żadnych zmian w ciągu setek tysięcy lat, a potem nagle strzelają ku górze, od wartości kryteriów kulturowych niższych niż 10, do wartości wielu setek, w stosunkowo krótkim okresie 5000—6000 lat. Skutki te tak całkowicie wykraczają poza zasięg stosunkowo małych, aczkolwiek realnych błędów w pomiarach, że nasza pierwotna niemożność sporządzenia bardziej dokładnych pomiarów wydaje się teraz niewiele znaczącą usterką. Jeżeli nawet możliwe byłoby dokonanie dokładniejszych pomiarów, nie mogłyby one wpłynąć na ogólne wnioski, wypływające z porównania tych dwóch wykresów. Są one ciekawym przykładem allometrii . Realność dwóch typów rozwoju jest oczywista, nie jest jednak rzeczą łatwą wyłonić przyczyny leżące u ich podłoża. Zanim przystąpimy do rozważania przypuszczalnych przyczyn, omówmy najpierw pewne inne, bardziej szczegółowe różnice i podobieństwa, wynikające z porównania wykresów.

dalej

Rozwój rodowy człowieka

0

Przede wszystkim należy położyć nacisk na to, że połączenie serii punktów odnoszących się do różnych szkieletów i gatunków n i e oznacza genetycznego powiązania pomiędzy poszczególnymi szkieletami. Wykresy to nie drzewa genealogiczne, lecz po prostu zobrazowanie następstwa czasu pewnych wskaźników antropologicznych. Fakt, że wszystkie wykresy początkowo (dla zamierzchłych czasów) dają pojedyncze linie, nie pozwala wysnuć jakiejś orto- albo mono- genicznej teorii ewolucji człowieka. Idealnym rozwiązaniem byłoby sporządzenie osobnych wykresów dla każdego rodzaju lub gałęzi, brak jednak odpowiedniej liczby szkieletów, które by dostarczyły danych do takich wykresów. Dopiero, gdy stanie się dostępna duża liczba szkieletów pochodzących z różnych miejsc, można będzie ustalić, czy człowiek pochodzi od jednej formy Naczelnych (teoria monogeniczna), czy też od wielu różnych Naczelnych (teoria polige- niczna). W tym drugim przypadku niezbędne byłyby osobne wykresy rozwój rodowy/czas. Innymi słowy, jednoliniowe wykresy dla najwcześniejszych okresów (rys. 53) nie podważają polifiletycznej teorii Klaatscha, ponieważ nie dotyczą one tego specyficznego problemu. Gdy odnajdziemy wystarczającą liczbę szkieletów, można będzie uzyskać dane do osobnych wykresów orangutana – linia mongoloidalna, goryla – linia negroidalna, przy czym, być może, biorą one początek od różnych prymitywnych małp człekokształtnych, pochodzących z różnych miejsc. Obecnie jednak jest to jeszcze niewykonalne.

dalej