Typologia narządzi cz. II

0

Narzędzia z kości używane były przypuszczalnie już w czasach mustierskich, a już człowiek neandertalski korzystał podczas swych ludożerczych uczt z pucharów zrobionych z ludzkich czaszek, jednakże wytwór- stwo z kości nie rozwinęło się aż do późnego okresu oryniackiego i czasów magdaleńskich. Umiejętność wykonywania wyrazistych, przedstawiających zwierzęta rzeźb w kości oraz wyrabianie dwustronnych harpunów z rogów reniferów i jeleni, wydaje się zanikać w okresie przejściowym między epokami kamienia łupanego i ciosanego. Człowiek maglemoski niewątpliwie wyrabiał długie, jednostronne harpuny oraz kościane igły i haczyki na ryby, nie pozostawił po sobie jednakże żadnych dowodów zdolności artystycznych, wykazywanych przez ludzi magdaleńskich. Następnie ludzie neolityczni używali jedynie surowo zaostrzonych grotów kościanych i klinów, takich jak znalezione w najniższym pokładzie osady palowej na jeziorze Uilrome we wschodnim Yorkshire. Choć plemiona z epoki brązu obrabiały kość, niewiele jest dowodów świadczących o ich zdolnościach lub wyrobionej technice. We wczesnej epoce żelaza nastąpiło wznowienie wszelkiego rodzaju wyrobów z kości, łącznie z grzebieniami do czesania przędzy i włosów, paciorkami, guzikami, igłami, przyrządami garncarskimi, młotami z rogów, rękojeściami, szpulami itd.

Dlatego też nawet przy stosunkowo niewielkim doświadczeniu można datować wyroby z kości z rozsądną dokładnością.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>