Względna zawartość fluoru

0

Wyniki metody fluorowej zależą od mniej lub bardziej regularnego tempa, w jakim kości lub dane wyroby wchłaniają fluor z osadów, w których zostały pogrzebane. Zawarty w kościach apatyt hydroksylowy łączy się z fluorem, tworząc fluoroapatyt, którego ilość można określić na gram kości. Ponieważ różne osady zawierają różne ilości fluoru, metoda ta jest bezwartościowa w odniesieniu do porównawczych pomiarów kości pochodzących z różnych stanowisk i można je stosować jedynie przy porównywaniu wieku różnych kości z tego samego stanowiska. Jeżeli jednak w osadzie znajduje się fluor (co zdarza się w większości osadów plejstocenowych) wówczas procent fluoroapatytu wynosi w przybliżeniu:

– 2-3% dla kości dolnego i środkowego plejstocenu,

– 0,5-l,5°/o dla kości górnego plejstocenu,

– 0,05-0,3% dla kości epoki holocenu.

Dr K. P. Oakley , na przykład, uzyskał wartości rzędu kilku procent dla kości ze żwirowisk międzylo- dowcowych w 30-metrowych terasach Tamizy, lecz tylko 0,1 tej ilości dla kości ze żwirowisk polodow- cowych.

Gdy między dwoma kośćmi z 30-metrowych terasów żwirowych stwierdza się różnicę tego rzędu, wówczas całkiem bezpiecznie można wnioskować, że kość z mniejszą zawartością fluoru pochodzi z inkluzji po- lodowcowej, czyli późniejszej. Podobnie, jeżeli dwie kości pochodzą z polodowcowych osadów żwirowych, wówczas kość z większą zawartością fluoru będzie stanowiła, według wszelkiego prawdopodobieństwa, skamieniałość naniesioną ze starszego żwirowiska. W tym zakresie test fluorowy może mieć duże znaczenie przy ustalaniu, czy i w jakim stopniu dane kości są sobie współczesne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>