Zespoły eksperckie dokonujące oceny

0

Zewnętrzny system zapewniania jakości w instytucjach szkolnictwa wyższego jest w dużej mierze uzależniony od systemów wewnątrzuczelnianych, Im instytucja jest lepiej przygotowana do oceny własnej jakości, tym ma lepsze argumenty przetargowe w negocjacjach dotyczących kryteriów i standardów oceny. Jeśli takich systemów nie ma, ocena zewnętrzna, oparta na wizytacji i prostych wskaźnikach statystycznych, budzi spore wątpliwości. Jest to bowiem ocena bardzo pobieżna.

Do powstania systemów wewnętrznych potrzebne są czynniki motywacyjne, które w wielkim uproszczeniu można sprowadzić do stwierdzenia: „musi się opłacić być dobrym”. Odnosi się to zarówno do instytucji, jak i do zatrudnionych w nich pracowników i kształcących się osób. Opłacalność nie musi mieć jedynie charakteru materialnego, ważny jest także prestiż i wartości poznawcze. Jednakże w krajach mających od dawna niedoinwestowane instytucje szkolnictwa wyższego bodźce materialne wysuwają się na pierwszy plan.

Osobną kwestią jest skompletowanie zespołów eksperckich dokonujących oceny, w których skład nie wchodziłyby osoby związane z ocenianą uczelnią lub kierunkiem kształcenia. Jest to szczególnie poważny problem dla małych państw. W naszym regionie w dobrej sytuacji pod tym względem znajdują się Czechy i Słowacja, które postanowiły wymieniać ekspertów między sobą.

W czasie, gdy kraje Europy Środkowo-Wschodniej rozpoczęły prace nad zewnętrzną oceną jakości w szkolnictwie wyższym, w Stanach Zjednoczonych proces akredytacji przeżywa kryzys. Krytycy twierdzą, iż: 1) stosowane standardy są za niskie: 2) ocenie nie podlega realizacja celów ważnych dla odbiorców, tj. rządu, studentów, płatników podatków, pracodawców, lecz celów istotnych dla grup akademickich lub zawodowych: 3) zbyt mało jest informacji dotyczących studenckich osiągnięć edukacyjnych: 4) dla wielu grup zaangażowanych w proces akredytacji nie jest jasne, czemu ona służy: wewnętrzna ocena ma często charakter wyrywkowy i dokonywana jest przez małe grupy, bez konsultacji z osobami najbardziej zaangażowanymi w realizację programów nauczania.

W wypowiedziach zwolenników systemu zapewniania jakości coraz częściej występuje stwierdzenie, iż ciężar odpowiedzialności za jej utrzymanie i doskonalenie należy przenieść w dużej mierze na uczelnie, które powinny być zobowiązane do rozliczania się przed społeczeństwem ze swojej działalności. Służyć temu mają wewnętrzne procedury monitorowania i doskonalenia jakości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>