Zmiany w zarządzaniu instytucjami szkolnictwa wyższego

0

W państwach omawianego regionu kierunek zmian jest ten sam. Po długim okresie centralizmu wiedzie on w stronę decentralizacji podejmowania decyzji, do autonomii wyższych uczelni i wzrostu znaczenia ciał kolegialnych. Przeprowadzane reformy nie są jednak identyczne we wszystkich krajach, różnią się bowiem w szczegółowych rozwiązaniach, a także pod względem zakresu i stopnia autonomii przyznanej szkołom wyższym. We wszystkich przypadkach nastąpiła jednak zasadnicza zmiana w relacjach między władzami uczelni i rządem oraz w ramach uczelni – między ciałami jednoosobowymi i korporacją uczlenianą. Taki stan rzeczy spowodował zmniejszenie możliwości interwencji z zewnątrz {zarówno z zewnątrz uczelni, jak i z zewnątrz wydziałów). W dyskusjach na ten temat pojawiało się stwierdzenie, że, w euforii budowy demokracji, w przyjętych zasadach zarządzania w instytucjach szkolnictwa wyższego zakres autonomii i kolegialności jest zbyt szeroki dla sprawnego funkcjonowania uczelni.

Rozwiązania problemu poszukuje się we wprowadzeniu systemu zapewnienia jakości, który zwiększałby samowiedzę uczelni o zachodzących w niej procesach i wynikach działalności, umożliwiając tym samym wprowadzenie mechanizmów utrzymania lub doskonalenia jakości, a zarazem zapewniał możliwość rozliczenia się z otrzymywanych pieniędzy (głównie ze źródeł publicznych).

Standardy zawodowe. Chodzi w tym przypadku o uwiarygodnienie działalności kształceniowej uczelni wobec środowisk zawodowych. Dotyczy to głównie studiów o profilu zawodowym: medycznych, inżynierskich, ekonomicznych i prawniczych. Środowiska te chciałyby uzyskać zapewnienie, iż absolwenci studiów dających uprawnienia do wykonywania danego zawodu mają odpowiedni poziom kwalifikacji. Nacisk grup zawodowych, a także pozytywne nastawienie uczelni kształcących specjalistów w tych dziedzinach powoduje, że uczelnie te są często bardziej zaawansowane w próbach budowy systemu zapewnienia jakości niż inne szkoły wyższe.

Procesy integracyjne w Europie. Rozwój współpracy przejawia się w ożywionych kontaktach naukowych, wymianie pracowników akademickich i studentów. Wywołuje to konieczność porozumienia się w sprawie jakości kształcenia oraz przyznawanych dyplomów i stopni naukowych. Stosowane procedury prowadzące do uznania dyplomów i stopni coraz częściej uwzględniają – poza uregulowaniami prawnymi – informacje dotyczące statusu danej instytucji szkolnictwa wyższego i jakości programów nauczania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>